MSC-Vlaanderen

Geachte familie, bijzonder de zus van pater Mathieu, Toke

beste confraters, goede vrienden,

Pater Coninx stelde zich voor als pater Coninx; wat ik vreemd vond, alhoewel heel juist. Het was wel duidelijk en ik merkte dat de mensen hem zo ook kenden. En respecteerden.

Hij werd een begrip in Asse, Walfergem als leraar en nadien in Neerpelt, Grote Heide als pastoor. Dat zal ook in Bree, Gerdingen, zijn geboortedorp eerder ook wel zo geweest zijn.

Hij wèrd een begrip en mensen herinneren hem vaak door zijn inzet voor jonge mensen in een bloeiende KSA-jeugdbeweging, in muzikale schoolensembles als het koor Singhet-al en de schoolharmonie. Deze wegen waren mogelijkheden om jonge mensen enthousiast te maken - mij dus ook - om zich te gaan inzetten… Daar was verantwoordelijkheid mee gemoeid, en bv. zorg van de groteren voor de kleineren…

Samen met heel wat andere confraters - en dat zijn er wel echt heel wat - bouwde hij in die twintig jaren schoolwerk mee aan een mooi college, een Missieseminarie, een school waar het hart klopte bóvenal en die hartslag ook gehóórd werd. Geen bedreiging voor omliggende scholen, maar een opvallend geheel waar je van op aan kon, waar je iets kon meemaken, waar je rekening mee hield. De bekendheid via elpees ook in samenwerking met Clem Van Malderen en mensen die hem omringden, de vele TV-missen zorgden voor uitstraling in kerkminnend Vlaanderen. Zelfs in een tijd waar het oude bleek afgedaan te hebben en het nieuwe er nog niet helemaal was. Deelnames aan wedstrijden en tornooien brachten hetzelfde effect. Wandelpartijen en voetbalmatchen op school woensdag- en zaterdagnamiddag, trektochten en tentenkampen, prijskampen en het Europees muziekfestival van Neerpelt, zoektochten naar kampplaatsen op een woensdagnamiddag… maar ook lessen godsdienst en Nederlands, en geschiedenis…

Ik heb dat allemaal onlangs nog aan pater Mathieu herinnerd: we hebben daarvan zitten nagenieten… en we hebben onszelf verwonderd over hoe we die vele verschillende manoeuvers allebei zo vaak anders en aanvullend hebben beleefd. Het werden dierbare herinneringen. Wat me toen wel opviel was dat je het allemaal relativeerde. We troffen nadien toen de sessies voor de nierdialyse, en dat werd een zware karwei. Alsof dat het enige was dat overbleef.

Pater Coninx genoot van het respect dat hij terecht kreeg en van de dankbaarheid van de mensen, ze droegen hem op handen… en hij werd daar zeer gevoelig voor. Hij mócht over heel veel ook heel fier zijn!

Zusters en broeders, we zijn net in deze kersttijd in de periode waarin christenen zich afvragen hoe je meer mens kan worden. Als God mens is geworden om ons heel nabij te kunnen zijn, dan hebben wij ook meteen de weg gezien hoe wij meer en nog beter mens aan elkaar kunnen worden. Pater Mathieu mocht 83 jaar groeien naar dat mensbeeld toe dat God in hem heeft gelegd en diep in hem heeft geborgen. Waren de laatste jaren steeds meer stil en alleen, waar dààrvoor drukte en leven dé sleutel van de dag was én zin gaf om te leven, toch zijn de laatste tien eerder stille jaren, rijk aan dieptezicht geworden: alles wordt in een kader, in reliëf gezet, heel het leven valt in plooien wanneer de ouderdom toelaat om erover na te denken en om zich te confronteren met de wijsheid die daaruit naar bovenkomt: dat is het leven. En als het leven niet in God ligt en in zijn hand al langer of zelfs levenslang bewust erin is neergelegd, wordt het moeilijk om er zin aan te geven. Velen mensen vandaag sukkelen met het afronden van hun leven zo erg dat ze de gave ervan niet meer zien. Pater Thieu heeft moedig strijdend de laatste maanden en dagen gedragen en heeft aan God gelaten wat Hem toekomt: Thieu's overgave werd de voltooiing van het geschenk van zijn leven, dat wàs ook een geschenk voor hem, het werd er ook een voor ons.

Pater Coninx was priester, werd leraar en pastoor. In Grote Heide, Neerpelt, had hij de bekende reflexen van de missionaris van het Heilig Hart, hij bleef als pastoor religieus leven, verbonden met zijn congregatie en confraters, wel niet onder het bekende zelfde dak. We ontvingen de voorbije dagen van bisschop Hoogmartens woorden van grote waardering voor zijn pastoraal werk. Over zijn familie sprak pater Thieu graag - leed eronder dat hij 'bijna als laatste van het grote gezin alleen over bleef' - en bracht neven en nichten graag en geregeld bij hem samen.

Hij hàd iets voor jongerenpastoraal, hij had charisma en een verrassende bezieling. Hij was een biddend mens, een voorganger en een trekker, in Asse en in Grote heide, kon mensen over de brug halen, heeft overal tal van medewerkers en medewerksters rondom zich in het pastorale gareel gezet. Hij had humor en kon heerlijk lachen. Hij, als Limburger, kon genieten van het leven en de vele smakelijke gaven, zoals een Pajotter in Asse dat Breugheliaans doet.

Ja, hij had ook gebreken, het klikte niet altijd, hij ging ervoor, te vlug, te ondoordacht, hij heeft ook geleden en in zijn hart was teleurstelling … maar dat geeft aan hoe menselijk alles bleef en dus onvolmaakt, maar ook daarom zo echt.

Met het aflopen van dit jaar 2010 mogen we niet meteen ook het leven en de herinnering aan pater Mathieu afsluiten. God rekent niet met jaren, dat hebben wij uitgevonden om het leven bespreekbaar te maken. We zullen het nieuwe jaar instappen met een hartelijke man minder, met een missionaris van het Heilig Hart tekort, en dat is in deze harde snelle berekenende drukke wereld niet evident of voorbijgaand; we hebben immers mensen nodig die de stilte kunnen ingaan, stilte kunnen scheppen en verdragen, die mensen bij-een brengen, maar ook bij-die-Ene, mensen die God en mens bijeen houden als de twee longen van ons lichaam.

Beetje raar, ik weet het, maar juist die longen, de adem, de hartenklop… waren de bedreigde bouwstenen in het leven van pater Mathieu. Hij rekende op Góds adem en deed wel in vele jonge harten iets priesterlijks kloppen, hij heeft ons vele gelukkige momenten gebracht … en dat en nog zoveel meer stemt ons in dit droevige moment van afscheid, tot diepe dankbaarheid. Rust nu eindelijk in Gods vrede, pater Coninx.

De woorden van de lezingen leggen we als een laatste raad voor, voor elk van ons: wat Paulus zegt over een aangenaam samenleven en wat daarvoor nodig is, en wat evangelist Matheus, de patroon van pater Thieu, ons heeft verteld over de grootmoedigheid van Jezus. We zeggen het vandaag tot pater Thieu zelf: Ga nu naar Hem die u kent in hart en nieren, die zachtmoedig is en nederig, gij die nu uitgeput zijt en onder lasten gebukt ging: Hij, de Heer, zal u rust en voor uw ziel verlichting schenken. Ook aan óns zal de Heer dat gunnen nu wij deze woorden gelovig aanvaarden en plaatsen in ons verdere leven.

HC 31/12/2010

Terug naar overzicht "In memoriam"