MSC-Vlaanderen

Pater Jan-Piet Buysse werd als oudste zoon geboren op 28 januari 1946 te Maldegem in het gezin van vader Cyriel en moeder Alice, en kreeg twee zussen en een broer.

Vader, eerst onderwijzer, later schilder tot hij in 1954 ziek werd, was sterk geboeid door de natuur. Bloemen, vogels, planten, hij kende ze allemaal, en gaf die kennis en de liefde voor de schepping ook aan Piet door en de andere kinderen. Moeder was thuis om te zorgen voor iedereen.

Na die jaar kleuterschool en de lagere school ging hij in 1955 naar Asse voor zijn Latijn-Griekse humaniora bij de Missionarissen van het H. Hart in Asse. Zijn broer Chris zette drie jaar later ook dezelfde stap.

Piet trad in bij de MSC. Zijn noviciaat deed hij in Beernem. Filosofie en theologie studeerde hij in Leuven. In het klooster aan de Ruelensvest vond hij gedurende enkele jaren zijn thuis. Arts worden behoorde tot zijn dromen.

Ter vervanging van zijn legerdienst trok hij in 1970 voor twee jaar naar het missiegebied in Mbandaka in de Evenaarprovincie van het toenmalige Zaïre,.

In 1972 kwam hij terug naar huis en werd priester gewijd te Beernem door Mgr. De Bie op 28 juli 1972. Zijn eremis droeg hij op in zijn parochiekerk te Maldegem, de dag nadien.

De Congomicrobe had hem echter goed te pakken, en in september vertrok hij terug naar de missieposten. Hij verbleef in Bokuma; in Boënde was hij leraar aan de lagere normaalschool "Institut Lontsinge" en woonachting in de parochie St. Augustin samen met de pastoor pater Paul Lootens, nadien in Wafanya verantwoordelijke van de missiepost. Overal waar hij kwam, en wat zijn opdracht er ook was, heeft hij altijd zijn technische aanleg gebruikt om alles wat moest… in beweging te houden, te onderhouden en te herstellen: de boot van de missiepost, de motor en de generator die voor elektriciteit zorgden. Hij zorgde voor het onderhoud van de wegen en de noodzakelijke bruggen. Zijn gezondheid leed echter onder het warme vochtige klimaat. Vakanties waren telkens een gunstige tijd om krachten op te doen en om weer met volle goesting te kunnen vertrekken.

Een aandoening aan zijn oog deed hem terug naar huis komen in 1982. Dan verbleef hij te Bree, waar hij econoom werd van het grote bezinningshuis Gerkenberg; en ook hier probeerde hij, meestal met succes, steeds met grote toewijding, wat stuk ging te herstellen en wat nodig was aan te passen en te verbouwen. Daarbij werd hij een eigentijdse zeer gewaardeerde computerkenner die iedereen vooruithielp; hij werd zelfs door het Bisdom Hasselt te hulp geroepen; mee met de tijd en vooruitziend gaf hij ook les over het gebruik van de pc.

Toen hij wegging uit Bree kwam hij op 25 juli 1998 op de Meulenberg in Houthalen terecht, een parochie met een diversiteit aan mensen: Italianen, Turken, Marokkanen, naast een groep Vlamingen; op 1 oktober stelde Mgr. Schruers hem daar aan tot pastoor. Veel mensen leerde hij er kennen, veel vrienden heeft hij er gemaakt, in al die nationaliteiten.

Zijn gezondheid liet hem echter in de steek, maar dank zij enkele maanden rust bij zus en schoonbroer in Assebroek, dicht bij zijn familie kwam hij er weer boven op.

Op 1 september 1999 werd Piet in het bisdom Brugge benoemd tot pastoor in de federatie Damme, verantwoordelijk voor de parochies Oostkerke, Lapscheure, Hoeke en Den Hoorn. Zijn fiets werd zijn goede vriend. Overal in de streek kende men de 'crossende' pastoor. Na een aantal jaren in Lapscheure gewoond te hebben mocht hij verhuizen naar een huis dat die naam waard was: de pastorij van Oostkerke.

Ondertussen werd ook zijn gezichtsvermogen in het tweede oog zwakker en moest hij zijn werkzaamheden sterk verminderen. Fietsen was niet langer mogelijk wegens onveilig. Zijn wereld werd stilaan verkleind tot zijn huis, waar zijn computer hem wel nog mogelijkheden bood; de hulp van bereidwillige parochianen maakte mogelijk dat hij zijn verschillende kerken nog kon bezoeken, en met uitvergrote teksten en sterke verlichting kon hij nog voorgaan in de eucharistie.

Het moeten voor hem kwade dagen en weken geweest zijn, donkere maanden omdat hij het licht in zijn ogen stilletjes voelde verminderen, en omdat hij goed wist dat het een onomkeerbaar proces was. Wat hij erover zei was dat men aan het onderzoeken was welke technische ondersteuning hem kon helpen, om zich zo goed mogelijk te behelpen, en dat men die hulp aan het installeren was. Maar over de pijn die hij voelde door het vooruitzicht van totale blindheid, sprak hij als machteloze niet.

De laatste twee dagen van zijn leven verliepen overrompelend. Een zware beschuldiging voor het gerecht greep hem zeer aan. Zijn weerloosheid nam hiermee nóg eens toe. Was het in fierheid of in grote ontreddering dat hij zelf zijn leven beëindigde op 5 mei?

P. Piet was er de man niet naar om veel over zich zelf te vertellen, luisteren deed hij wel, naar de mensen uit Damme en omgeving, en naar de velen die jaren na zijn vertrek uit Limburg hem bleven opzoeken. Wij geloven dat hij nu wél rust, in hem geschonken vrede en vreugde. De uitvaartliturgie vond plaats in de kerk van O.-L.-Vrouw van het H. Hart te Borgerhout op 13 mei en hij werd begraven op de begraafplaats te Silzburg waar op drie plaatsen vele medebroeders aan de aarde werden toevertrouwd in afwachting van de verrijzenis.

(enkele confraters)

Terug naar overzicht "In memoriam"