MSC-Vlaanderen

Je kent het misschien: de drukte van een gezin, waardoor je niet gauw meer toekomt aan wat stilte, verdieping, gebed, een goed gesprek met je partner of een boeiende ontmoeting met een andere mens. Daar is op deze familieweek volop ruimte voor. En het leuke is dat de kinderen… zich intussen geweldig amuseren.

De baby's en peuters worden opgevangen en in de watten gelegd door een paar lieve volwassenen. De kleuters en oudere kinderen krijgen elk in hun eigen leeftijdsgroep een aangepast programma. Wat hun jonge begeleidingsploeg voor elkaar krijgt, dat moet je zien om te geloven: elk kind hoort er meteen bij. Ook de tieners hebben hun eigen menu, met onder andere een tweedaagse.

Bij de maaltijden, de afwas, pauzes en tussendoor komen we elkaar tegen. Sommige activiteiten, zoals een familiespel, doen we met z'n allen samen. Het grote gebouw van het internaat 't Spijker heeft zalen en gangen die dat zelfs bij slecht weer mogelijk maken.

Als volwassene mag je je verwachten aan een mix van pure vakantie en van verdiepende activiteiten: interessante sprekers en getuigenissen, gesprekken met elkaar, verwerking, stille tijd, eucharistie…

Inschrijvingen: contactpagina Open Hart

Meer info: contactpagina Herman Cooreman

Familieweek 2011: feest van de liefde

Deze familieweek was een dubbele jubileumeditie: de 50ste familieweek in 30 jaar tijd. Daarom hebben we de liefde gevierd. De liefde die ons samenbrengt, uitdaagt en oproept, die veel gedaanten kent en toch steeds liefde is. Het was een heel échte week, met vreugdevolle en kwetsbare momenten.

MSC-familieweek in Hoogstraten (Verslag van Ingrid en Ivo C-K)

Twee maanden geleden (juli 2010) hadden we het voorrecht kennis te maken met de MSC-organisatie en wel bij gelegenheid van een 'familieweek'. Die 5-daagse zou doorgaan in en om Hoogstraten. We twijfelden niet lang om in te gaan op de uitnodiging en, jawel, deze week heeft tot op vandaag een diepe indruk op ons nagelaten. En we merken dat ook onze kinderen nog regelmatig terugdenken aan wat ze daar mochten beleven en aan de nieuwe vrienden die ze daar hebben ontmoet.

Het thema van de week was "HOOP".

HOOP zou dus de leidraad zijn bij al wat we zouden doen; bij het luisteren en vertellen, het zingen, het wandelen, het uitwisselen van gedachten, het dromen en het mijmeren….

Er was ons gevraagd op voorhand binnen ons eigen gezin wat na te denken over het thema en een aantal concrete dingen die voor ons de hoop verbeeldden, mee te brengen.

Hoopvol en geladen met een 'm³ Hoop' trokken we dan ook richting 'Het Spijker' in 'HooPstraten'. Nog voor we goed en wel een plekje voor de wagen hadden gevonden werden we vriendelijk maar kordaat door middel van een leuk spel onderworpen aan een spoedcursus 'kennismaking' met de andere gezinnen en tegelijk 'wegwijs raken' in dat enorme maar toch gezellige complex. We waren onmiddellijk getroffen door de grote gastvrijheid - tenslotte waren we toch onbekenden in deze groep - en we voelden ons echt dadelijk thuis. Toen we daarenboven de jonge enthousiaste monitorenploeg voor onze kinderen leerden kennen, wisten we voor de volle 100% dat de komende dagen niet meer stuk konden.

Er stond heel wat op het programma:

Enkele gespreksrondes in kleinere groepjes over 'hoop' vanuit allerlei perspectieven zorgden voor een bijna intieme sfeer waar in vertrouwen verteld en geluisterd werd. We werden stil van de verhalen van sommige van onze tochtgenoten.

Ria Dereymaeker, werkzaam op het vicariaat te Brussel en actief in de studentenpastoraal, gezinspastoraal, vormselpastoraal… vertelde haar persoonlijke geloofsverhaal aan de hand van voor haar belangrijke gedichten en Bijbelteksten. Haar persoonlijke getuigenis raakte ons echt, we vonden het boeiend wat dieper in te gaan op de mooie teksten die ze aanbracht.

Maar er werd ook aan de lichamelijke fitness gedacht. Samen met de monitoren en met onze kinderen - die we af en toe van veraf of dichterbij bezig zagen - speelden we een heus één-tegen-allenspel. Voor de kinderen was het een uitgelezen gelegenheid om even 'lijfelijk' bij hun ouders te zijn - en omgekeerd. We stonden te kijken van de overgave en de energie waarmee ook de al wat ouderen zich in het spel smeten…

Wat ons enorm opviel tijdens de geloofsweek was hoeveel er gezongen werd. Elke gelegenheid om te zingen werd benut: tijdens de ochtendwijding, voor en na de maaltijden, tijdens de dagelijkse eucharistieviering… Zingen zorgt spontaan voor een blije sfeer en een aangename groepsgeest; iedereen doet mee, de ene al wat luider dan de andere… en pater Germaan begeleidde alle liedjes op zijn banjo, hetgeen werkelijk iedereen over de streep trok om mee te doen.

Alsof dat niet volstond, was er nog een zangvoormiddag o.l.v. Johan Govaerts, actief als vormingswerker in het bisdom Antwerpen en - uiteraard - zeer muzikaal.. Afwisselend met piano en gitaar leerde hij ons liederen aan - al dan niet van zijn hand - waarmee we onze vreugde om ons geloof en onze hoop uit volle borst konden uitzingen. De volgende morgen deden onze kaakspieren wat pijn bij het lachen. De liederen zijn bovendien heel 'dankbaar' materiaal om in onze parochie te gebruiken bij bv. de vormselcatechese. We zijn Johan hiervoor dank verschuldigd en zullen zijn naam zeker noemen wanneer het zo ver is.

Een zo bedoelde 'natte namiddaglaarzenwandeling' werd - bij gebrek aan nattigheid - een stoffige uithoudingstocht in de zon op zoek naar aanvulling van onze eigen m³ hoop. De moed dreigde ons bij momenten in de schoenen te zakken maar de kracht van de opgelegde maar deugddoende stilte, het solidair op weg zijn en een appeltje voor de dorst - uit de rugzak van pater Herman getoverd - hield de hoop levend en stuwde ons voort .

Tijdens deze week maakten wij ook voor het eerst kennis met het fenomeen 'bibliodrama'. Je vereenzelvigen met een figuur uit een Bijbelverhaal en van daaruit 'meespelen'. We stelden enthousiast vast dat een Bijbeltekst heel levendig kan worden. en enorm 'actueel ' is. Het drama krijgt een onvoorspelbaar verloop waarbij ieder zijn steentje bijdraagt.

We gingen ook met de hele groep op uitstap naar de Trappistenabdij van Zundert. In de voormiddag genoten we van een 'stilte'-moment inclusief gelegenheid tot een biechtgesprek, en in de namiddag was er een gezamenlijke familietocht met picknick: het ideale moment om de andere deelnemers en begeleiders nog beter te leren kennen. We vertelden elkaar in kleine groepjes onze persoonlijke mening over stellingen van 'hoop' afkomstig van minder of meer bekende mensen . Deze dag in Nederland werd afgesloten met een 'gezinszegen' waarbij elk gezin uitdrukkelijk werd toevertrouwd aan Moeder Maria in de kerk van de abdij.

Pater Cor Bekers vergezelde ons deze dag en terug thuis in Hoogstraten liet hij ons proeven van de voor ons evenzeer nog onbekende 'sacrale dans', beter te verstaan als bidden met je hele lichaam.

Van een goed gevuld programma gesproken! En dan hebben we het niet eens gehad over de ochtendwijding waarmee elke dag werd ingezet, het dagelijks toneeltje van de monitoren, de intieme eucharistievieringen in de kapel van 'Het Spijker', waarbij we in de afsluitende viering de eerste communie van één van de kinderen op een heel bijzondere manier mochten meemaken, de dagtocht van de grotere kinderen met aansluitend het bezoek van de hele groep aan Widar, een antroposofische leef- en werkgemeenschap met mentaal gehandicapte volwassenen.

Het was waarlijk een wonderlijke beleving voor ieder van ons gezin. Aan het einde van de week werd ons dan ook eigenlijk duidelijk waarin de ware betekenis van de naam 'familieweek' lag: in de eerste plaats misschien dat je er met je eigen familie aan deelnam, maar uiteindelijk dat mensen die voor enkele dagen nog volslagen vreemden voor je waren voortaan als het ware tot je bloedeigen familie konden worden gerekend.

Onze Heer, Broeder en Tochtgenoot, van wie we overtuigd zijn dat Hij de hele tijd in ons midden was, was daarvan getuige en zag dat het goed was.

Tot volgend jaar! (Ingrid en Ivo C-K)